Chongqing gold mechnical and electrical equipment Co., Ltd

W przypadku pożarów budynków prędkość rozprzestrzeniania się ognia wzdłuż ścian i sufitów wpływa na możliwość bezpiecznej ucieczki ludzi. Jeśli materiały wewnętrzne nie mają wystarczającej ognioodporności, płomienie mogą rozprzestrzenić się po pomieszczeniu w ciągu kilku minut, a gęsty dym zasłania widoczność, zwiększając ryzyko obrażeń lub śmierci. Amerykańskie przepisy budowlane mają szczególne wymagania dotyczące odporności ogniowej materiałów wewnętrznych ścian i sufitów. Wśród nich najczęściej stosowaną metodą testową jest test tunelowy Steinera ASTM E84, który stanowi normę odniesienia w Międzynarodowym Kodeksie Budowlanym (IBC) i przepisach dotyczących bezpieczeństwa życia NFPA 101. W tym artykule przedstawiono podstawową treść tego testu. Co to jest test tunelowy ASTM E84 Steiner? Test tunelowy Steinera to metoda badawcza stosowana do oceny właściwości spalania powierzchniowego materiałów budowlanych. Podczas badania próbkę mocuje się na suficie i poddaje działaniu kontrolowanego płomienia przez 10 minut, po czym rejestruje się szybkość rozprzestrzeniania się płomienia i wytwarzanie dymu. Zasada testu tunelowego ASTM E84 Steinera Test przeprowadzono w piecu tunelowym o długości 7,3 m (24 stóp). Próbkę umieszczono w pozycji sufitowej, powierzchnią badawczą skierowaną w dół, wystawioną na działanie źródła zapłonu. Płomień zapalono z jednego końca i rozprzestrzeniano się po powierzchni próbki przez 10 minut. Sprzęt testujący rejestruje dwa kluczowe punkty danych: wskaźnik rozprzestrzeniania się płomienia (FSI) i wskaźnik rozwoju dymu (SDI). Jako punkt odniesienia w normie przyjęto dwa materiały wzorcowe – płytę włókno-cementową definiowaną jako 0 i czerwony dąb jako 100. Wartości dla badanego materiału wyznacza się poprzez ich porównanie. Zakres ASTM E84 ASTM E84 dotyczy wykończeń budynków wewnętrznych i materiałów sufitowych. Typowe próbki testowalne obejmują: Materiały ścienne/sufitowe: płyta gipsowo-kartonowa, panele drewniane, sklejka, panele kompozytowe, tapety, okładziny ścienne, farby, powłoki. Materiały izolacyjne: tworzywa piankowe (EPS/XPS/PU), wełna mineralna, wełna szklana, poliuretan natryskiwany itp. Materiały podłogowe (wymagające montażu podłogi): dywan, podłoga winylowa, podłoga gumowa itp. Inne: drewniane panele konstrukcyjne, panele z tworzyw sztucznych, materiały kompozytowe, materiały ognioodporne, uszczelnienia wież chłodniczych, osłony kabli (powiązane normy, takie jak UL910/NFPA262 dla kabli kanałowych) itp. Wymagania dotyczące przygotowania próbki: Próbki mają zazwyczaj szerokość 24 cali i długość 24 stóp (610 mm x 7,32 m) i mogą być ciągłe lub podzielone na segmenty. Próbki należy kondycjonować do równowagowej zawartości wilgoci (zwykle ~7%) w standardowych warunkach temperatury i wilgotności. Próbki mogą być mocowane z podłożem (np. klejem, mocowaniem mechanicznym) lub samonośne bez podłoża. Próbki muszą odzwierciedlać stan produktu końcowego (grubość, gęstość, powłoka itp.) dla rzeczywistego zastosowania. Nieodpowiednie lub ograniczone do: niektórych wyjątkowo grubych/ciężkich materiałów, badania ogólnej odporności ogniowej elementów konstrukcyjnych (można je testować przy użyciu innych norm, takich jak NFPA 285). Dwa kluczowe wskaźniki ASTM E84 (1) Wskaźnik rozprzestrzeniania się ramki (FSI): odzwierciedla prędkość, z jaką płomień rozprzestrzenia się po powierzchni materiału. Niższa wartość wskazuje, że prawdopodobieństwo rozprzestrzeniania się płomienia jest mniejsze. Etapy obliczeń: Wykreśl odległość rozprzestrzeniania się płomienia w funkcji czasu w ciągu 10-minutowego okresu testowego i oblicz pole pod krzywą (AT). Jeżeli AT ≤ 97,5 ft·min, FSI = 0,515 × AT; jeżeli AT > 97,5 ft·min, FSI = 4900 ÷ (195 - AT). Na koniec zaokrąglij do najbliższej wielokrotności 5. (2) Wartość wydzielania się dymu (SDI): Odzwierciedla ilość dymu wytwarzanego podczas spalania materiału. Niższa wartość oznacza mniej dymu. Etapy obliczeń: Podczas testu rejestruj współczynnik absorpcji światła co 15 sekund, wykreśl krzywą gęstości dymu i oblicz pole pod krzywą. W porównaniu z dębem czerwonym (określonym jako 100): SDI = 100 × A (próbka) ÷ A (dąb czerwony). Zaokrąglij wynik do najbliższej wielokrotności 5; jeżeli przekracza 200, zaokrąglij do najbliższej wielokrotności 50. Standardy oceniania Na podstawie wartości FSI i SDI materiały dzieli się na trzy klasy: A, B i C. Streszczenie Test tunelowy Steinera (głównie oparty na normie ASTM E84 / UL 723) to podstawowa standardowa metoda oceny palności powierzchni materiałów budowlanych, obejmująca przede wszystkim pomiar wskaźnika rozprzestrzeniania się płomienia (FSI) i wskaźnika gęstości dymu (SDI). Test ten jest szeroko stosowany do certyfikacji odporności ogniowej materiałów budowlanych i stanowi ważną podstawę dla projektów eksportowych i dostępu do rynku w Stanach Zjednoczonych/Kanadzie. Firma Gold dostarcza sprzęt do testów w tunelu Steiner. Jeśli Twój produkt wymaga modernizacji lub jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat sprzętu, np. konstrukcji pieca i temperatury pieca, skontaktuj się z nami.

Po wybuchu pożaru budynku, często w ciągu kilku minut dochodzi do katastrofalnych skutków. Szybkie rozprzestrzenianie się płomieni, ciepła i toksycznych oparów jest główną przyczyną ofiar śmiertelnych i zniszczeń mienia. Pasywna ochrona przeciwpożarowa, jako „pierwsza linia obrony” dla bezpieczeństwa budynków, automatycznie ogranicza rozprzestrzenianie się ognia, utrzymuje drogi ewakuacyjne drożne i chroni integralność konstrukcyjną budynku poprzez projektowanie materiałów, komponentów i systemów, bez interwencji człowieka lub elektrycznej. W przeciwieństwie do aktywnych systemów ochrony przeciwpożarowej (takich jak automatyczne zraszacze, czujniki dymu i gaśnice), pasywna ochrona przeciwpożarowa opiera się na inherentnych cechach samego budynku, przy czym materiały ognioodporne są najistotniejszym elementem. Materiały te muszą pozostać niepalne, nierozpadające się i nieprzewodzące w ekstremalnych temperaturach, zapewniając lokatorom okno ewakuacyjne od 30 minut do kilku godzin, co daje cenny czas na akcję ratowniczą. Aby zapewnić rzeczywistą wydajność materiałów ognioodpornych, muszą one zostać zweryfikowane poprzez międzynarodowo uznane znormalizowane systemy testowania i klasyfikacji. Europejskie normy serii EN 13501, EN 1363-1 i ISO 834-1, wraz z amerykańskimi normami ASTM E119 i UL 263, brytyjską normą BS 476 i japońską normą JIS A 1304, wspólnie tworzą globalne ramy oceny materiałów ogniotrwałych. Normy te w dużej mierze opierają się na specjalistycznych piecach do badań ogniowych, aby symulować profile temperatur rzeczywistego pożaru, tym samym kwantyfikując reakcję materiału na ogień i jego odporność ogniową. Niniejszy artykuł systematycznie przedstawi rolę materiałów ogniotrwałych w pasywnej ochronie przeciwpożarowej, ich główne typy, kluczowe normy testowania i klasyfikacji, porównanie głównych norm światowych, praktyczne przykłady i przyszłe trendy, stanowiąc kompleksowe odniesienie dla architektów, inżynierów, producentów materiałów i specjalistów ds. bezpieczeństwa pożarowego. Podstawowe zasady pasywnej ochrony przeciwpożarowej i podwójna rola materiałów ogniotrwałych Głównym celem pasywnej ochrony przeciwpożarowej jest osiągnięcie „trzech kontroli” poprzez podział ogniowy, ochronę konstrukcji i kontrolę dymu: 1. Kontrola rozprzestrzeniania się płomieni i ciepła 2. Utrzymanie integralności i nośności elementów budowlanych 3. Zapobieganie przedostawaniu się toksycznych oparów do dróg ewakuacyjnych i sąsiednich obszarów (Rysunek 1: Schemat systemu pasywnego podziału ogniowego, ilustrujący, jak elementy takie jak ściany przeciwpożarowe, drzwi przeciwpożarowe, uszczelnienia przejść ściennych i przepustnice przeciwpożarowe współpracują w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się ognia i dymu.) Materiały ogniotrwałe odgrywają tutaj „dwie kluczowe ” role: 1. Reakcja na ogień: Ocena, czy materiał łatwo się zapala w początkowej fazie pożaru, czy przyczynia się do rozprzestrzeniania się ognia, oraz czy wytwarza duże ilości dymu lub kropli stopionego materiału. Typowe normy klasyfikacyjne obejmują EN 13501-1 (najwyższa klasa niepalna A1 → F łatwopalna), ASTM E84 (wskaźnik rozprzestrzeniania się płomienia i wskaźnik rozwoju dymu), BS 476 część 7 itp. Materiały o niskiej reakcji na ogień (takie jak klasa A1) mogą znacznie spowolnić początkowy rozwój pożaru. 2. Odporność ogniowa: Badanie, jak długo materiał lub element może utrzymać swoją nośność (R), integralność (E, zapobieganie przenikaniu płomieni) i izolacyjność (I, ograniczanie wzrostu temperatury po stronie nieeksponowanej) w standardowych warunkach pożarowych. Typowe klasyfikacje obejmują EN 13501-2 (EI/REI + minuty, np. EI 60 oznacza integralność i izolacyjność utrzymaną przez 60 minut), ASTM E119/UL 263 (godziny) i BS 476 część 20-24. Tylko materiały posiadające zarówno doskonałą reakcję na ogień, jak i wysoką odporność ogniową mogą stać się niezawodnym elementem systemów pasywnej ochrony przeciwpożarowej. Normy testowania, sprzęt testowy i systemy klasyfikacji materiałów ogniotrwałych Weryfikacja wydajności materiałów ogniotrwałych opiera się na znormalizowanych testach symulacji pożaru. Główne metody testowania obejmują: ISO 834-1 / EN 1363-1: Standardowa krzywa pożaru celulozowego (temperatura pokojowa → 945°C & 60min → około 1100°C & 180min), używana do testowania odporności ogniowej ścian, drzwi, belek, słupów, uszczelnień itp. ASTM E119 / UL 263: Normy amerykańskie, z krzywymi podobnymi do ISO 834, ale z nieco innymi kryteriami obciążenia i kryteriami awarii. UL 1709: Krzywa pożaru węglowodorowego (niezwykle szybki wzrost temperatury, osiągający 1100°C w zaledwie 5 minut), powszechnie stosowana w scenariuszach wysokiego ryzyka, takich jak zakłady petrochemiczne i tunele. Seria BS 476: Tradycyjne normy brytyjskie, obecnie w dużej mierze zastąpione przez normy EN, ale nadal szeroko stosowane w krajach Wspólnoty Narodów i części Azji. (Rysunek 2: Piec pionowy do badań odporności ogniowej) (Rysunek 3: Piec poziomy do badań odporności ogniowej) Seria EN 13501 jest podstawową normą klasyfikacji odporności ogniowej europejskich wyrobów budowlanych: EN 13501-1: Klasyfikacja reakcji na ogień, dotycząca wkładu materiału w początkowe rozprzestrzenianie się ognia. Klasyfikacja opiera się na kombinacji metod testowania, w tym: EN ISO 1182 (Test niepalności, poziom A1/A2) (Rysunek 4: Piec do testu niepalności ISO 1182) EN ISO 1716 (Test całkowitej wartości opałowej, poziom A1/A2) (Rysunek 5: Kalorymetr bombowy ISO 1716) EN 13823 (Test małego dopływu biologicznego (SBI), poziom A2-D) (Rysunek 6: SBI ISO 13823) EN ISO 11925-2 (Test zapłonu małego dopływu, poniżej poziomu E) (Rysunek 7: Test źródła pojedynczego płomienia ISO 11925) EN ISO 9239-1 (Test promieniowania cieplnego podłogi, tylko dla wykładzin podłogowych) (Rysunek 8: Test panelu promieniowania cieplnego dla podłóg ISO 9239) ISO 5660-1 (Test kalorymetru stożkowego, dla danych dotyczących uwalniania ciepła i produkcji dymu dla produktów z kategorii B-D, jest jedną z pomocniczych metod testowania dla kategorii B-D w EN 13501-1.) (Rysunek 9: Kalorymetr stożkowy ISO 5660) Poniżej przedstawiono typowe rodzaje materiałów ogniotrwałych i ich wydajność według głównych norm: (Rysunek 10: Tabela typów, norm testowania i systemów klasyfikacji materiałów ogniotrwałych) (Rysunek 11: Schemat zasady działania pęczniejącej powłoki ogniochronnej - pod wpływem ognia powłoka szybko pęcznieje, tworząc grubą warstwę zwęgloną, skutecznie izolując ciepło i chroniąc konstrukcję stalową.) W rzeczywistych testach materiały te zazwyczaj muszą spełniać zarówno wymagania dotyczące odporności ogniowej, jak i ochrony przeciwpożarowej, a także uzyskać dostęp do rynku poprzez certyfikaty stron trzecich (takie jak oznakowanie CE, certyfikacja UL, Intertek, Applus+ itp.).

EN 16989 Wyjaśnienie. EN 16989:2018 i EN 45545-2:2020 W załączniku A i B do normy EN 45545-2:2013+A1:2015 wprowadza się pełne badanie pożarowe siedzenia, w którym testowane są trzy grupy uszkodzonych siedzeń, ale nie uwzględnione są nieuszkodzone siedzenia.Stwierdzono, że siedzenia spełniające normy EN 45545-2 HL3 spełniały tylko indywidualnie normy BS 6853 klasa Ia., co prowadzi do przyjęcia różnych systemów badań i wytwarza przeciwieństw wyników badań.wyniki badań dla uszkodzonych siedzeń były gorsze niż wyniki badań dla nieuszkodzonych siedzeń, ale zdarzało się również, że nieuszkodzone siedzenia miały gorszą wydajność spalania niż uszkodzone siedzenia. Z tego względu komitet kolejowy CEN/TC 256 zmienił metodę badania dla badania zachowania pożarowego kompletnych siedzenia, aby zapewnić szczegółowe przepisy dotyczące badania pożarowego kompletnych siedzenia,z różnymi zmianami i uzupełnieniami źródła ognia, procedury i wymagania weryfikacyjne w zakresie działania wandalizacyjnego, trybu badania, wymogów dotyczących próbek, układu próbek, procedury badania i kalibracji urządzeń itp., zatwierdzone w lutym 2018 r.,oficjalnie opublikowana jako EN 16989:2018 w czerwcu 2018 r. Cel normy EN 16989 EN 16989 zawiera znormalizowaną metodę: Określenie zachowania ognia: Ocena reakcji kompletnego siedzenia kolejowego (w tym tapicerkę, oparcie głowy, podłokietnik i powłokę siedzenia) na działanie ognia, ze szczególnym uwzględnieniem uwalniania ciepła, wytwarzania dymu i rozprzestrzeniania się płomieni. Ocena odporności na wandalizm: Zbadać zdolność siedzenia do odporności na celowe uszkodzenia, które mogą mieć wpływ na jego działanie ogniowe. Zapewnienie zgodności: spełnienie wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego określonych w normie EN 45545-2 dla pojazdów kolejowych, w szczególności dla fotelików pasażerów, w celu zminimalizowania ryzyka pożaru i zwiększenia bezpieczeństwa ewakuacji. Norma ta ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia, aby materiały stosowane w pojazdach kolejowych nie przyczyniały się w znaczący sposób do zagrożenia pożarowego, zwłaszcza w scenariuszach wysokiego ryzyka, takich jak tunele lub zatłoczone pociągi. Wymogi dotyczące siedzenia w normie EN 45545-2 W normie EN 45545-2:2020 usunięto poprzednią treść całkowitego badania pożarowego siedzenia w załącznikach A i B, a metoda badawcza oficjalnie odwołuje się do normy EN 16989:2018. Ponadto norma EN 45545-2:2020 zawiera pewne wymagania dotyczące kompletnych foteli pasażerskich i ich materiałów: W przypadku siedzenia bez tapiceringu istnieją dwie zasady spełniania wymogów. Wszystkie materiały powierzchniowe muszą spełniać wymagania pkt R6, tj. siedzenie, przednie i tylne oparcie, oparcia dla rąk itp. Alternatywnie, materiały fotelika i oparcia oparcia spełniają wymagania pkt R6.Całkowite siedzenie spełnia wymagania pkt R18. Wymagania EN45545-2 R6 Wymogi normy EN 45545-2 R18 Wymagania EN 45545-2 R21 W przypadku foteli tapicerowanych: Całkowite siedzenia muszą spełniać wymagania normy R18, metoda badawcza odnosi się do normy EN 16989:2018. Ponadto przed badaniem spalania siedzenie przeprowadza się z próbą wandalizacji cięcia.Po odcięciu vandalizmu, długość cięcia jest mierzona w celu oceny jego poziomu wandalizacji. EN 16989 Badanie ogniowe siedzenia pojazdu Testy ogniowe z siedzeniami mogą być zniszczone Cztery próby pożarowe są wymagane, jeśli siedzenie ma zostać w pełni lub częściowo zniszczone. Dwa próby ogniowe przeprowadza się z siedzeniem w stanie zniszczonym. Dwa badania ogniowe przeprowadza się z siedzeniem w stanie nienaruszonym. Nie wolno vandalizować testów ogniowych z siedzeniami. Dwa badania ogniowe przeprowadza się zgodnie z pkt 7 z siedzeniem w stanie nienaruszonym. EN 16989 Procedura badań ogniowych Ustawienie testu Środowisko badawcze: badanie przeprowadza się w systemie kalorymetrycznym wyposażonym w maskę wydechową ze stali nierdzewnej i przewody, zapewniające dobrze wentylowane warunki przy przepływie spalin 1,2 m3/s. Źródło zapłonu: jako źródło zapłonu wykorzystuje się palnik napędzany propanem o mocy 15 kW, symulujący realistyczny scenariusz pożaru. Próbka próbki: badanie całego zespołu siedzenia, w tym tapicerki, oparcia głowy, oparcia ramion i powłoki siedzenia. Symulacja wandalizmu: Siedzenie jest poddawane badaniu wandalizmu poprzez cięcie w celu symulacji zamierzonego uszkodzenia.ponieważ uszkodzone materiały mogą zachowywać się inaczej w pożarze. Klimatyzacja siedzenia. Wandalstwo przy cięciu siedzenia. Pozycjonowanie siedzenia testowego pod maską. Pozycjonowanie palnika na siedzeniu testowym. Norma EN 16989 stabilizacja przyrządów i urządzeń, przepływ spalin wynosi 1,2 m3/s. Uruchomienie systemu pozyskiwania danych. Zapalenie palnika i stosowanie płomienia, moc płomienia otwartego wynosząca 15 kW, czas stosowania od 180 do 360 s od początku badania. Testy trwają do 1560 roku. Pomiary: kluczowe parametry pomiarowe obejmują: Prędkość uwalniania ciepła (HRR): prędkość uwalniania ciepła podczas spalania, mierzona w kW/m2. Maksymalny średni współczynnik emisji ciepła (MARHE): kluczowy wskaźnik dla oceny intensywności ognia, również w kW/m2. Całkowita produkcja dymu (TSP): ilość wytwarzanego dymu, która wpływa na widoczność i bezpieczeństwo podczas ewakuacji. Wysokość płomienia: Zakres rozprzestrzeniania się płomienia, wskazujący, jak szybko ogień może się rozprzestrzeniać. Jeśli potrzebujesz dalszych szczegółów, takich jak szczegółowe kryteria badania, zakup sprzętu lub porównanie z innymi normami, daj mi znać!